"Maddenin Ardındaki Sır " - Cevab 2

"Evet cadde-i kübra, sahabe ve tâbiîn ve asfiyanın caddesidir.

حَقَائِقُ اْلاَشْيَاءِ ثَابِتَةٌ cümlesi, onların kaide-i külliyeleridir.

Ve Cenâb-ı Hakk'ın لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ mazmûnu üzere, hiçbir şey ile müşabeheti yok.
Tahayyüz ve tecezziden münezzehtir. Mevcudatla alâkası, hâlıkıyettir.
.
Ehl-i vahdet-ül vücudun dedikleri gibi; mevcudat, evham ve hayalât değil.
Görünen eşya dahi, Cenâb-ı Hakk'ın âsârıdır.
.
"Heme Ost" değil, "Heme Ezost"tur.
Yani herşey O değil, belki herşey Ondandır. Çünki hâdisat, ayn-ı Kadîm olamaz.
Şu mes'eleyi iki temsil ile fehme takrib edeceğiz:
.
Birincisi: Meselâ bir padişah var.
O padişahın hâkim-i âdil ismiyle bir adliye dairesi var ki, o ismin cilvesini gösteriyor.
.
Bir ismi de halifedir.
Bir meşihat ve bir ilmiye dairesi, o ismin mazharıdır.
Bir de Kumandan-ı Azam ismi var.
.
O isim ile devâir-i askeriyede faaliyet gösterir. Ordu, o ismin mazharıdır.
Şimdi biri çıksa dese ki: "O padişah, yalnız hâkim-i âdildir; devair-i adliyeden başka daire yok."
.
O vakit bilmecburiye, adliye memurları içinde, hakikî değil itibarî bir surette, meşihat dairesindeki ulemanın evsafını ve ahvalini onlara tatbik edip, zıllî ve hayalî bir tarzda, hakikî adliye içinde tebeî ve zıllî bir meşihat dairesi tasavvur edilir.
.
Hem daire-i askeriyeye ait ahval ve muamelâtını yine farazî bir tarzda, o memurîn-i adliye içinde itibar edip, gayr-ı hakikî bir daire-i askeriye itibar edilir ve hâkeza...
.
İşte şu halde, padişahın hakikî ismi ve hakikî hâkimiyeti, hâkim-i âdil ismidir ve adliyedeki hâkimiyettir.
.
Halife, kumandan-ı azam, sultan gibi isimleri hakikî değiller, itibarîdirler. Halbuki padişahlık mahiyeti ve saltanat hakikatı, bütün isimleri hakikî olarak iktiza eder.
.
Hakikî isimler ise, hakikî daireleri istiyor ve iktiza ediyorlar.
İşte saltanat-ı uluhiyet Rahmân, Rezzâk, Vehhâb, Hallâk, Fa'âl, Kerîm, Rahîm gibi pek çok esmâ-i mukaddeseyi hakikî olarak iktiza ediyor.

O hakikî esma dahi, hakikî âyineleri iktiza ediyorlar.
Şimdi ehl-i vahdet-ül vücud mâdem لاَ مَوْجُودَ اِلاَّ هُوَ der, hakaik-i eşyayı hayal derecesine indirir.

Cenâb-ı Hakk'ın Vâcib-ül Vücud ve Mevcud ve Vâhid ve Ehad isimlerinin hakikî cilveleri ve daireleri var.
.
Belki âyineleri, daireleri hakikî olmazsa; hayalî, ademî dahi olsa, onlara zarar etmez.
Belki vücud-u hakikînin âyinesinde vücud rengi olmazsa, daha ziyade safî ve parlak olur.
.
Fakat Rahmân, Rezzâk, Kahhâr, Cebbâr, Hallâk gibi isimleri ise, tecellileri hakikî olmuyor, itibarî oluyor. Halbuki o esmalar, Mevcud ismi gibi hakikattırlar, gölge olamazlar; aslîdirler, tebeî olamazlar.
.
İşte Sahabe ve Asfiya-i Müçtehidîn ve Eimme-i Ehl-i Beyt, حَقَائِقُ اْلاَشْيَاءِ ثَابِتَةٌ derler ki, Cenâb-ı Hakk'ın bütün esmasıyla hakikî bir surette tecelliyatı var.

Bütün eşyanın, Onun icadıyla bir vücud-u ârızîsi vardır. Ve o vücud çendan Vâcib-ül Vücud'un vücuduna nisbeten gayet zaîf ve kararsız bir zıll, bir gölgedir; fakat hayal değil, vehim değildir.
Cenâb-ı Hak, Hallak ismiyle vücud veriyor ve o vücudu idame ediyor.
(…)
İşte esmâ-i İlâhiyenin herbiri, ayrı ayrı birer âyine ister.
.
Hem meselâ: Rahmân, Rezzâk hakikatlı, asıl oldukları için, kendilerine lâyık, rızka ve merhamete muhtaç mevcudatı ister.
.
Rahman nasıl hakikî bir dünyada rızka muhtaç hakikatlı zîruhları ister; Rahîm de, öyle hakikî bir Cennet'i ister.
.
Eğer yalnız Mevcud ve Vâcib-ül Vücud ve Vâhid-i Ehad isimleri hakikî tutulup öteki isimler onların içine gölge olmak haysiyetiyle alınsa, o esmâya karşı bir haksızlık hükmüne geçer.
.

İşte şu sırdandır ki: Cadde-i Kübra, elbette velayet-i kübra sahibleri olan Sahabe ve Asfiya ve Tâbiîn ve Eimme-i Ehl-i Beyt ve Eeimme-i Müçtehidînin caddesidir ki, doğrudan doğruya Kur'anın birinci tabaka şakirdleridir.

.
سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَا اِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ اِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
اَللّهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّمْ عَلَى مَنْ اَرْسَلْتَهُ رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ وَ عَلَى آلِهِ وَ صَحْبِهِ اَجْمَعِينَ "

Kaynak: http://www.ispartanur.net/snur/foreign/trk/risaleler/mektubat/18mektub.html

“Allah, insanı Rahman suretinde yarattı.” Anlamak

“Allah, insanı Rahman suretinde yarattı.” hadis-i şerifi nasıl anlaşılmalıdır?

Maddeden münezzeh olan Allah suretten de münezzehtir.
Nitekim, Hadis-i Şerifte, “Allah insanı kendi suretinde yarattı.” denilmemiştir.

Burada esas olan Allah’ın rahmetine dikkatleri çekmek ve İlâhî rahmetin en fazla insanda tecelli ettiğini ders vermektir.

..
İnsan denince hemen bedeni hatırlamak da bizi yanıltıcı sonuçlara götürebilir.
İnsanda esas olan ruhtur. Beden o ruhun yardımcısı, elbisesi, hanesi gibidir.
.
Öyle ise bu hadis-i şerifi okurken ruhumuza nazar edecek, akıldan, hayale, hafızadan his dünyasına kadar uzanan çok geniş rahmet tecellilerini okuyacak ve bizi bu şekilde yaratan Rahman’ımıza şükredeceğiz.

Yokluk karanlığından kurtulan her varlık büyük bir rahmete kavuşmuş demektir.

Bu mânâsıyla rahmet, canlı-cansız bütün mahlûkatta tecelli ediyor.
Semanın yıldızlarından denizin balıklarına, ışınlardan meleklere, yarı canlı bir bitkiden insanoğluna kadar her varlıkta rahmet hâkim; hepsi az veya çok, cüzî veya küllî bir rahmete mazhar olmuşlardır.

Resulullah Efendimiz (asm.), insanın eriştiği bu en ileri rahmet tecellisini bir hâdis-i şeriflerinde şöyle ifade buyurur: “Şüphe yok ki, Allah, insanı rahman suretinde yarattı.”

Bu hâdis-i şerifin yanlış değerlendirilmemesi için bazı noktaların göz önüne alınması gerekmektedir. .

Hâdis-i şerifte, Allah ve Rahman isimleri ve bir de yaratma fiili geçiyor.
Cenâbı Hak, cisimden ve suretten münezzeh.

Ama gel gör ki, insan bu hadisi okurken nefis ve şeytan onun hayalini ifsat eder ve sanki hâdis-i şerif, “Allah, insanı kendi suretine benzer bir şekilde yarattı.” şeklindeymiş gibi yanlış bir anlayışa götürür.

Hadiste geçen Rahman ismine bilhassa dikkat etmek ve bu hak kelâmı, “Allah’ın rahmetinin bütün varlık âlemi içinde en fazla insanda tecelli ettiği” şeklinde anlamak gerekir.

Suret, madde için ve maddî varlıklar içindir. İnsanın maddî olan bedeni ruhun hizmetçisidir.
O halde insan denilince öncelikle ruh anlaşılmalıdır.

İnsan ruhu, Cenabı Hakk’ın maddeden ve suretten münezzeh olduğunun en güzel bir göstergesidir.

Hâl böyle iken, insan nasıl olur da bu hâdis-i şerifte geçen “suret” kelimesine gerçek dışı bir yorum getirebilir?

Hadiste geçen çok önemli bir kelime de “yarattı” ifadesi.
İnsanın bedeni mahlûk olduğu gibi, ruhu da ve o ruhun bütün sıfatları da mahlûktur.

Cenabı Hakk’ın sıfatlarına iman etme hususunda bize büyük bir rehber olmak üzere ruhumuzda ilim, irade, kudret gibi sıfatlar yaratılmıştır.

Mahlûk olan bu sıfatlar ilâhî sıfatlara elbette hiçbir cihetle benzemezler.
Sadece onlardan haber verirler.

Bu sıfatların hiçbiri için suret düşünülemeyeceği gibi, bunların tümü için de yine bir suret, bir şekil hayal etmek mümkün değildir.

Bu hâdis-i şerif değerlendirilirken, kâtip yazıya, usta esere benzemediği halde, Hâlık’ın mahlûkuna hiç mi hiç benzemeyeceği nazara alınmalıdır.
Ancak böylece batıl hayallerden ve aldatıcı vehimlerden kurtulmak mümkün olur.

Risale-i Nur külliyatında bu noktada çok önemli ipuçları ve çok değerli irşat levhaları mevcut.

Lem’alar‘da , “Bir kısım ehl-i aşk, insanın simâ-yı mânevisine bir suret-i rahman nazarıyla bakmışlar.” denilerek, nazarlar insanın ruh, kalp, akıl, hissiyat âlemine çevrilir ve mesele değerlendirilirken bedenin maddî suretinden uzak kalınmasına işaret edilir.

Şualar’da, kâinat ağacının meyvesi olan canlılar âleminde, “Sıfat-ı seb’aca mânevî bir simâ-i rahmanî ve temerküz-ü esmaî” tezahür ettiği kaydedilir.

Bu ifadeden sadece insanın değil, diğer canlıların da, Allah’ın sıfatlarını göstermeleri ve ilâhî isimlere âyine olmaları cihetiyle bir simâ-i rahmanî taşıdıkları anlaşılıyor.

Ancak, bu mânânın en ileri derecesi insanda görülüyor.
Demek ki, insana ibretle bakıldığında Allah’ın bütün sıfatları ve isimleri onda okunabilir.

Bütün bu tecellilerin insana, sadece ve sadece ilâhî bir rahmet olduğunu düşündüğümüzde, onda rahmaniyet hakikatini seyreder gibi oluruz.

Her varlıkta ilâhî isim ve sıfatlar seyredilebilir ama bu noktada en açık, en berrak delâlet insanda görülür.

İlâhî sıfatlara ve isimlere delil olma, onları gösterme, onlara âyna olma hususunda insandan daha ileri bir varlık yaratılmış değil.

Siyah denilince beyazı hatırlamamız gibi, suret kelimesi de bize sireti ve hakikati hatırlatır.

Her suret, bir hakikatten haber verir. Bir kelimedeki harflerin şekilleri surettir. Bu suretler bir mânâya delâlet ederler.

Meselâ ilim bir mânâdır, bir üstünlük ve fazilettir.
İlim kelimesi ise bize bu mânâyı hatırlatan bir suretten ibaret.

Yoksa bu kelimenin harflerinde ilim aramak elbette doğru değildir.

İnsanın mânevî siması da bize rahman mânâsını ders veren bir suret ve bir kelime gibi.

Kalbimiz, aklımız, hafızamız, hayalimiz ve top yekûn his dünyamız hep rahmetten haber verir ve Rahman’ı hatırlatırlar.

Bu tecelli, ruhumuzun hânesi olan cismimize de aksetmiş bulunuyor.
Dilimizden dişimize, saçımızdan tırnağımıza, ciğerimizden böbreğimize kadar her neyimiz varsa, hepsi rahmanın birer hediyesi.

Bunların her biri bir kelime, bir suret. Ve hepsinde o rahman’ın lütuf ve keremi okunur.
.
Sonuç : Suret-i rahman; Allah’ın rahmetinin en parlak aynası ve en güzel tecellisi diye özetlenebilir.

Kaynak: http://www.sorularlarisale-inur.com/subpage.php?s=article&aid=825

"Maddenin Ardındaki Sır " - Cevab 1

Evet Harun Yahya kardeşimizin Islami hizmetleri bilinir.
Malum materialist ve darvinist düşünceye karsi.

Iman ve hakikat aşıkları olarak - biz "Maddenin Ardındaki Sır " düşüncesini yanlış buluyoruz.

Kardeşimizin kendisini Said Nursi (r.a) nın talebesi olarak tanittirdiğni hatirlatarak, kendisinin O nun açmış olduğu cadde-i kübradan gitmesini tavsiye ederiz.

Evet O nun, yani Bediüzzaman nın geçmişte 18. Mektubtan alıntı olarak cevabı:

"İşte Sahabe ve Asfiya-i Müçtehidîn ve Eimme-i Ehl-i Beyt, derler ki, Cenâb-ı Hakk'ın bütün esmasıyla hakikî bir surette tecelliyatı var. Bütün eşyanın, Onun icadıyla bir vücud-u ârızîsi vardır. Ve o vücud çendan Vâcib-ül Vücud'un vücuduna nisbeten gayet zaîf ve kararsız bir zıll, bir gölgedir; fakat hayal değil, vehim değildir. Cenâb-ı Hak, Hallak ismiyle vücud veriyor ve o vücudu idame ediyor."

Ayriyeten Nur Ikliminin alta vermiş olduğumuz linkden editörün notunu ilave ediyoruz:

Bir meyve ağacının gölgesinde serinlendiğimizi düşünelim. Ortada bir ağaç, bir de gölge olmak üzere iki varlık söz konusu.

Gölgeye yok diyemeyiz, çünkü onu görüyor ve onunla serinliyoruz.
Ama o gölgeye ağaç da diyemeyiz.

Buna göre, gölgeyi şöyle değerlendirmemiz gerekiyor: Gölge ağaçtan haber verir, ama onun özelliklerini taşımaz. Varlığı ağacın varlığına göre çok aşağı derecededir.

Onda ne ağacın sertliğini, ne içinde işleyen İlâhî tezgâhları, ne de bu tezgâhlardan çıkan yaprak, çiçek, meyve gibi ürünleri bulabiliriz.
Ama o bu hâliyle bize ağacın varlığından haber verir, “o olmasa ben olmazdım” mânâsını ifade eder.

Üstadın yazımıza konu olan ifadelerinde çok önemli reçeteler ve gerçeği bulmamızda değerli ip uçları mevcuttur:

Cenâb-ı Hakk’ın varlığı “vacip”; yani olması zarurî, olmaması muhâldir.
Bu varlık mertebesi ancak Allah’a mahsustur.
Bütün mahlûkatın varlıkları ise “mümkin” sınıfına giriyor. Bir zamanlar yok idiler, İlâhî irade ile varlığı tattılar.

Yine aynı irade ile hayatlarına son verilebiliyor ve yeniden varlık sahasından göç ediyorlar. İşte bu mümkinin varlık sıfatı, Cenâb-ı Hakk’ın vacib olan varlığına göre zaif bir gölgedir.

Ama bu varlık, vehmî değil hakikîdir.
Fakat mertebe itibariyle çok zayıftır.
Gölge ifadesi bu ince mânâyı ders verir bize.
Bu varlıklar yok sayıldığında, vecizenin başındaki gerçeğe ters bir anlayışa girilir.
İlâhî isimler hakikî oldukları gibi tecellilerinin de hakikî olması gerekiyor.

Meselâ, şu anda varlığımız devam ediyorsa bu, Bâki isminin bir cilvesi iledir. Ölümle fâniliği tatmamız şu andaki hayatımızın bir vehim olduğu mânâsına gelmez.

Biz şimdi vehmî olarak değil hakikî mânâda varlık sahibiyiz. Ama bu varlığımızın devam ve bekası Cenâb-ı Hakk’ın kıdem ve beka sıfatlarına nispeten bir gölge olmaktan ileri gitmez.

Aynı şekilde, bizde ihya (hayat verici) fiili icra edilmiş ve böylece hayata kavuşmuşuz. Bu hayatımız da vehim değil, hayal değildir.

Hayatımız gibi, onu besleyen rızklar da hayal ve vehim değillerdir. Eğer öyle olsa, yani hayatımız da rızıkımız da vehmî olsalar, hakikî olmasalar, o zaman vehmî bir hayatı vermek, hayalî bir rızkı yaratmak Cenâb-ı Hakk’ın hakikî olan rezzakiyetiyle ve ihyasıyla nasıl bağdaşabilir?

(...)

Kaynak: http://www.sorularlarisale-inur.com/subpage.php?s=article&aid=935&keyword=tecelliyat

Risale-i Nur ışığında ...

Risale-i Nur ışığında imanî meseleleri anlamağa çalışmak!

Sayfamizin gayesi budur.
www.sorularlarisale-inur.com sitesinden alintilar alarak size hizmet etmeye çalışacağız.


Tevfik ve inayet Allah (c.c.) den.